Sommige middagen blijven nog lang bij je. Doodgewoon de lezing van 12 april j.l. was er voor mij zo één.
Zelf mocht ik deel uitmaken van deze lezing en dat maakte het extra bijzonder. Niet alleen om te vertellen, maar vooral om te luisteren, te voelen en te verbinden.
Bart nam ons mee in zijn werk als mortuariummedewerker. De manier waarop hij vertelde nuchter, maar met zoveel respect raakte me. Het gaf een inkijkje in een wereld die voor velen onbekend is, maar waarin juist zoveel zorg en aandacht zit. Het maakte opnieuw duidelijk hoe belangrijk waardigheid is, tot het allerlaatste moment. Daarna sprak Thierry, de vader van Michael Bos. Zijn verhaal kwam binnen. De liefde voor zijn zoon was in alles voelbaar, net als het gemis. Het zijn van die momenten waarop een ruimte stil wordt, omdat woorden precies raken waar ze mogen raken.
Zelf mocht ik delen over mijn werk als uitvaartspreekster en verlies- en rouwcoach. Over hoe ik mensen begeleid in een van de meest kwetsbare periodes van hun leven. Ik vertelde onder andere over de vier rouwtaken, niet als stappenplan, maar als een manier om houvast te vinden in een tijd waarin alles anders voelt. Over het toelaten van de realiteit, het doorleven van het gemis, het aanpassen aan een leven zonder die ander en het opnieuw verbinden met het leven, terwijl de liefde blijft.
Bij verschillende mensen vielen er tijdens deze middag puzzelstukjes op hun plek, vragen die al jaren werden meegedragen kregen antwoord, waardoor er rust kon ontstaan. Betekenisvol. Wat deze middag voor mij zo waardevol maakte, waren de ontmoetingen. De openheid. De zachtheid in hoe er geluisterd werd. Het voelde warm, respectvol en oprecht. Alsof er even een plek ontstond waar alles was: het verdriet, de herinneringen, maar ook de liefde.
Ik geloof dat het belangrijk is dat we dit soort gesprekken vaker voeren. Dat we de dood en rouw niet wegstoppen, maar er ruimte aan geven in ons leven. Want juist daar ontstaat verbinding. Begrip. En soms ook een beetje verlichting. Ook werd voelbaar hoe helend een persoonlijk afscheid kan zijn. Een afscheid waarin iemand écht gezien wordt, waarin verhalen gedeeld worden en waarin liefde tastbaar wordt gemaakt. Dat helpt, hoe rauw het verlies ook is, in het rouwproces.
Aan het einde van mijn bijdrage voelde ik dat alles wat deze middag samenbracht, eigenlijk neerkwam op één gedachte. Een zin die voor mij zo veel zegt over rouw, liefde en herinnering en waarmee ik mijn lezing ook heb afgesloten:
Wat liefde heeft aangeraakt, raakt de dood nooit meer kwijt.
(foto: Willem Leuvenink/ Bekiekhet)
